Conjugation of wynaleźć
vɘˈna.lɛɕt͡ɕodkryć lub opracować coś, co wcześniej było nieznane Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wynaleźć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wynalazłem |
| ty | wynalazłeś |
| on / ona / ono | wynalazł |
| my | wynaleźliśmy |
| wy | wynaleźliście |
| oni / one | wynaleźli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wynalazłam |
| ty | wynalazłaś |
| on / ona / ono | wynalazła |
| my | wynalazłyśmy |
| wy | wynalazłyście |
| oni / one | wynalazły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wynalazło |
Czas przyszły
| ja | wynajdę |
| ty | wynajdziesz |
| on / ona / ono | wynajdzie |
| my | wynajdziemy |
| wy | wynajdziecie |
| oni / one | wynajdą |
Tryb rozkazujący
| ty | wynajdź |
| my | wynajdźmy |
| wy | wynajdźcie |