Conjugation of wybić
ˈvɘ.bit͡ɕuformować wzór na metalowym obiekcie (lub cały obiekt) uderzeniem w niego Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | wybić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | wybiłem |
| ty | wybiłeś |
| on / ona / ono | wybił |
| my | wybiliśmy |
| wy | wybiliście |
| oni / one | wybili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | wybiłam |
| ty | wybiłaś |
| on / ona / ono | wybiła |
| my | wybiłyśmy |
| wy | wybiłyście |
| oni / one | wybiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | wybiło |
Czas przyszły
| ja | wybiję |
| ty | wybijesz |
| on / ona / ono | wybije |
| my | wybijemy |
| wy | wybijecie |
| oni / one | wybiją |
Tryb rozkazujący
| ty | wybij |
| my | wybijmy |
| wy | wybijcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.