Conjugation of utorować
u.tɔˈrɔ.vat͡ɕumożliwić przejście lub przejazd poprzez usunięcie przeszkód Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | utorować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | utorowałem |
| ty | utorowałeś |
| on / ona / ono | utorował |
| my | utorowaliśmy |
| wy | utorowaliście |
| oni / one | utorowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | utorowałam |
| ty | utorowałaś |
| on / ona / ono | utorowała |
| my | utorowałyśmy |
| wy | utorowałyście |
| oni / one | utorowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | utorowało |
Czas przyszły
| ja | utoruję |
| ty | utorujesz |
| on / ona / ono | utoruje |
| my | utorujemy |
| wy | utorujecie |
| oni / one | utorują |
Tryb rozkazujący
| ty | utoruj |
| my | utorujmy |
| wy | utorujcie |