Conjugation of urzucić
uˈʐu.t͡ɕit͡ɕto throw a bit of something away or out of something else [with genitive ‘what’] Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | urzucić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | urzuciłem |
| ty | urzuciłeś |
| on / ona / ono | urzucił |
| my | urzuciliśmy |
| wy | urzuciliście |
| oni / one | urzucili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | urzuciłam |
| ty | urzuciłaś |
| on / ona / ono | urzuciła |
| my | urzuciłyśmy |
| wy | urzuciłyście |
| oni / one | urzuciły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | urzuciło |
Czas przyszły
| on / ona / ono | będzie urzucił |
| oni / one | będą urzucili |
Tryb rozkazujący
| ty | urzuć |
| my | urzućmy |
| wy | urzućcie |