Conjugation of urządzić
uˈʐɔɲ.d͡ʑit͡ɕpostawić kogoś w niewygodnym położeniu, źle się przysłużyć komuś Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | urządzić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | urządziłem |
| ty | urządziłeś |
| on / ona / ono | urządził |
| my | urządziliśmy |
| wy | urządziliście |
| oni / one | urządzili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | urządziłam |
| ty | urządziłaś |
| on / ona / ono | urządziła |
| my | urządziłyśmy |
| wy | urządziłyście |
| oni / one | urządziły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | urządziło |
Czas przyszły
| ja | urządzę |
| ty | urządzisz |
| on / ona / ono | urządzi |
| my | urządzimy |
| wy | urządzicie |
| oni / one | urządzą |
Tryb rozkazujący
| ty | urządź |
| my | urządźmy |
| wy | urządźcie |