Conjugation of uręczyć
uˈrɛn.t͡ʂɘt͡ɕto guarantee (to give an assurance that something will be done right) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | uręczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | uręczyłem |
| ty | uręczyłeś |
| on / ona / ono | uręczył |
| my | uręczyliśmy |
| wy | uręczyliście |
| oni / one | uręczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | uręczyłam |
| ty | uręczyłaś |
| on / ona / ono | uręczyła |
| my | uręczyłyśmy |
| wy | uręczyłyście |
| oni / one | uręczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | uręczyło |
Czas przyszły
| ja | uręczę |
| ty | uręczysz |
| on / ona / ono | uręczy |
| my | uręczymy |
| wy | uręczycie |
| oni / one | uręczą |
Tryb rozkazujący
| ty | uręcz |
| my | uręczmy |
| wy | uręczcie |