Conjugation of upupić
uˈpu.pit͡ɕośmieszyć kogoś, zrobić z kogoś głupca, zaszkodzić mu Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | upupić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | upupiłem |
| ty | upupiłeś |
| on / ona / ono | upupił |
| my | upupiliśmy |
| wy | upupiliście |
| oni / one | upupili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | upupiłam |
| ty | upupiłaś |
| on / ona / ono | upupiła |
| my | upupiłyśmy |
| wy | upupiłyście |
| oni / one | upupiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | upupiło |
Czas przyszły
| ja | upupię |
| ty | upupisz |
| on / ona / ono | upupi |
| my | upupimy |
| wy | upupicie |
| oni / one | upupią |
Tryb rozkazujący
| ty | upup |
| my | upupmy |
| wy | upupcie |