Conjugation of upodmiotowić
u.pɔd.mjɔˈtɔ.vit͡ɕto empower (to give someone more confidence and/or strength to do something) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | upodmiotowić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | upodmiotowiłem |
| ty | upodmiotowiłeś |
| on / ona / ono | upodmiotowił |
| my | upodmiotowiliśmy |
| wy | upodmiotowiliście |
| oni / one | upodmiotowili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | upodmiotowiłam |
| ty | upodmiotowiłaś |
| on / ona / ono | upodmiotowiła |
| my | upodmiotowiłyśmy |
| wy | upodmiotowiłyście |
| oni / one | upodmiotowiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | upodmiotowiło |
Czas przyszły
| ja | upodmiotowię |
| ty | upodmiotowisz |
| on / ona / ono | upodmiotowi |
| my | upodmiotowimy |
| wy | upodmiotowicie |
| oni / one | upodmiotowią |
Tryb rozkazujący
| ty | upodmiotów |
| my | upodmiotówmy |
| wy | upodmiotówcie |