Conjugation of upokarzać
u.pɔˈka.ʐat͡ɕponiżać siebie samego, obrażać własną godność Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | upokarzać |
Czas teraźniejszy
| ja | upokarzam |
| ty | upokarzasz |
| on / ona / ono | upokarza |
| my | upokarzamy |
| wy | upokarzacie |
| oni / one | upokarzają |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | upokarzałem |
| ty | upokarzałeś |
| on / ona / ono | upokarzał |
| my | upokarzaliśmy |
| wy | upokarzaliście |
| oni / one | upokarzali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | upokarzałam |
| ty | upokarzałaś |
| on / ona / ono | upokarzała |
| my | upokarzałyśmy |
| wy | upokarzałyście |
| oni / one | upokarzały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | upokarzało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę upokarzał |
| ty | będziesz upokarzał |
| on / ona / ono | będzie upokarzał |
| my | będziemy upokarzali |
| wy | będziecie upokarzali |
| oni / one | będą upokarzali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę upokarzała |
| ty | będziesz upokarzała |
| on / ona / ono | będzie upokarzała |
| my | będziemy upokarzały |
| wy | będziecie upokarzały |
| oni / one | będą upokarzały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie upokarzało |
Tryb rozkazujący
| ty | upokarzaj |
| my | upokarzajmy |
| wy | upokarzajcie |