Conjugation of uświadczyć
uˈɕfjat.t͡ʂɘt͡ɕto come across, to encounter, to find Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | uświadczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | uświadczyłem |
| ty | uświadczyłeś |
| on / ona / ono | uświadczył |
| my | uświadczyliśmy |
| wy | uświadczyliście |
| oni / one | uświadczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | uświadczyłam |
| ty | uświadczyłaś |
| on / ona / ono | uświadczyła |
| my | uświadczyłyśmy |
| wy | uświadczyłyście |
| oni / one | uświadczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | uświadczyło |
Czas przyszły
| ja | uświadczę |
| ty | uświadczysz |
| on / ona / ono | uświadczy |
| my | uświadczymy |
| wy | uświadczycie |
| oni / one | uświadczą |
Tryb rozkazujący
| ty | uświadcz |
| my | uświadczmy |
| wy | uświadczcie |