Conjugation of skrzywdzić
ˈskʂɘv.d͡ʑit͡ɕsprawić komuś przykrość, zrobić krzywdę Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | skrzywdzić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | skrzywdziłem |
| ty | skrzywdziłeś |
| on / ona / ono | skrzywdził |
| my | skrzywdziliśmy |
| wy | skrzywdziliście |
| oni / one | skrzywdzili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | skrzywdziłam |
| ty | skrzywdziłaś |
| on / ona / ono | skrzywdziła |
| my | skrzywdziłyśmy |
| wy | skrzywdziłyście |
| oni / one | skrzywdziły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | skrzywdziło |
Czas przyszły
| ja | skrzywdzę |
| ty | skrzywdzisz |
| on / ona / ono | skrzywdzi |
| my | skrzywdzimy |
| wy | skrzywdzicie |
| oni / one | skrzywdzą |
Tryb rozkazujący
| ty | skrzywdź |
| my | skrzywdźmy |
| wy | skrzywdźcie |