Conjugation of skonfiskować
skɔn.fisˈkɔ.vat͡ɕto confiscate (to use one's authority to lay claim to and separate a possession from its holder) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | skonfiskować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | skonfiskowałem |
| ty | skonfiskowałeś |
| on / ona / ono | skonfiskował |
| my | skonfiskowaliśmy |
| wy | skonfiskowaliście |
| oni / one | skonfiskowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | skonfiskowałam |
| ty | skonfiskowałaś |
| on / ona / ono | skonfiskowała |
| my | skonfiskowałyśmy |
| wy | skonfiskowałyście |
| oni / one | skonfiskowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | skonfiskowało |
Czas przyszły
| ja | skonfiskuję |
| ty | skonfiskujesz |
| on / ona / ono | skonfiskuje |
| my | skonfiskujemy |
| wy | skonfiskujecie |
| oni / one | skonfiskują |
Tryb rozkazujący
| ty | skonfiskuj |
| my | skonfiskujmy |
| wy | skonfiskujcie |