Conjugation of skarcić
ˈskar.t͡ɕit͡ɕto chide oneself, to scold oneself, to rebuke oneself, to reprimand oneself, to castigate oneself Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | skarcić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | skarciłem |
| ty | skarciłeś |
| on / ona / ono | skarcił |
| my | skarciliśmy |
| wy | skarciliście |
| oni / one | skarcili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | skarciłam |
| ty | skarciłaś |
| on / ona / ono | skarciła |
| my | skarciłyśmy |
| wy | skarciłyście |
| oni / one | skarciły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | skarciło |
Czas przyszły
| ja | skarcę |
| ty | skarcisz |
| on / ona / ono | skarci |
| my | skarcimy |
| wy | skarcicie |
| oni / one | skarcą |
Tryb rozkazujący
| ty | skarć |
| my | skarćmy |
| wy | skarćcie |