Conjugation of rozstrzelać
rɔsˈstʂɛ.lat͡ɕzabić kogoś, strzelając z broni palnej; dokonać egzekucji w ten sposób Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozstrzelać |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozstrzelałem |
| ty | rozstrzelałeś |
| on / ona / ono | rozstrzelał |
| my | rozstrzelaliśmy |
| wy | rozstrzelaliście |
| oni / one | rozstrzelali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozstrzelałam |
| ty | rozstrzelałaś |
| on / ona / ono | rozstrzelała |
| my | rozstrzelałyśmy |
| wy | rozstrzelałyście |
| oni / one | rozstrzelały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozstrzelało |
Czas przyszły
| ja | rozstrzelam |
| ty | rozstrzelasz |
| on / ona / ono | rozstrzela |
| my | rozstrzelamy |
| wy | rozstrzelacie |
| oni / one | rozstrzelają |
Tryb rozkazujący
| ty | rozstrzelaj |
| my | rozstrzelajmy |
| wy | rozstrzelajcie |