Conjugation of rozprawić
rɔsˈpra.vit͡ɕto get even, to hit back, to get revenge Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozprawić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozprawiłem |
| ty | rozprawiłeś |
| on / ona / ono | rozprawił |
| my | rozprawiliśmy |
| wy | rozprawiliście |
| oni / one | rozprawili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozprawiłam |
| ty | rozprawiłaś |
| on / ona / ono | rozprawiła |
| my | rozprawiłyśmy |
| wy | rozprawiłyście |
| oni / one | rozprawiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozprawiło |
Czas przyszły
| ja | rozprawię |
| ty | rozprawisz |
| on / ona / ono | rozprawi |
| my | rozprawimy |
| wy | rozprawicie |
| oni / one | rozprawią |
Tryb rozkazujący
| ty | rozpraw |
| my | rozprawmy |
| wy | rozprawcie |