Conjugation of rozbałamucić
rɔz.ba.waˈmu.t͡ɕit͡ɕto mis-brag (to cause someone to be in a worse state due to giving complements) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozbałamucić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozbałamuciłem |
| ty | rozbałamuciłeś |
| on / ona / ono | rozbałamucił |
| my | rozbałamuciliśmy |
| wy | rozbałamuciliście |
| oni / one | rozbałamucili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozbałamuciłam |
| ty | rozbałamuciłaś |
| on / ona / ono | rozbałamuciła |
| my | rozbałamuciłyśmy |
| wy | rozbałamuciłyście |
| oni / one | rozbałamuciły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozbałamuciło |
Czas przyszły
| ja | rozbałamucę |
| ty | rozbałamucisz |
| on / ona / ono | rozbałamuci |
| my | rozbałamucimy |
| wy | rozbałamucicie |
| oni / one | rozbałamucą |
Tryb rozkazujący
| ty | rozbałamuć |
| my | rozbałamućmy |
| wy | rozbałamućcie |