Conjugation of rozbić
ˈrɔz.bit͡ɕpokonać nieprzyjaciela w walce, rozproszyć siły nieprzyjaciela Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozbić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozbiłem |
| ty | rozbiłeś |
| on / ona / ono | rozbił |
| my | rozbiliśmy |
| wy | rozbiliście |
| oni / one | rozbili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozbiłam |
| ty | rozbiłaś |
| on / ona / ono | rozbiła |
| my | rozbiłyśmy |
| wy | rozbiłyście |
| oni / one | rozbiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozbiło |
Czas przyszły
| ja | rozbiję |
| ty | rozbijesz |
| on / ona / ono | rozbije |
| my | rozbijemy |
| wy | rozbijecie |
| oni / one | rozbiją |
Tryb rozkazujący
| ty | rozbij |
| my | rozbijmy |
| wy | rozbijcie |