Conjugation of przykuć
ˈpʂɘ.kut͡ɕprzymocować siebie samego do czegoś nieruchomego kajdanami lub łańcuchem, odbierając lub ograniczając sobie możliwość poruszania się Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | przykuć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | przykułem |
| ty | przykułeś |
| on / ona / ono | przykuł |
| my | przykuliśmy |
| wy | przykuliście |
| oni / one | przykuli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | przykułam |
| ty | przykułaś |
| on / ona / ono | przykuła |
| my | przykułyśmy |
| wy | przykułyście |
| oni / one | przykuły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | przykuło |
Czas przyszły
| ja | przykuję |
| ty | przykujesz |
| on / ona / ono | przykuje |
| my | przykujemy |
| wy | przykujecie |
| oni / one | przykują |
Tryb rozkazujący
| ty | przykuj |
| my | przykujmy |
| wy | przykujcie |