Conjugation of ostudzić
ɔˈstu.d͡ʑit͡ɕzmniejszyć swój zapał; złagodzić własne emocje Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | ostudzić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | ostudziłem |
| ty | ostudziłeś |
| on / ona / ono | ostudził |
| my | ostudziliśmy |
| wy | ostudziliście |
| oni / one | ostudzili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | ostudziłam |
| ty | ostudziłaś |
| on / ona / ono | ostudziła |
| my | ostudziłyśmy |
| wy | ostudziłyście |
| oni / one | ostudziły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | ostudziło |
Czas przyszły
| ja | ostudzę |
| ty | ostudzisz |
| on / ona / ono | ostudzi |
| my | ostudzimy |
| wy | ostudzicie |
| oni / one | ostudzą |
Tryb rozkazujący
| ty | ostudź |
| my | ostudźmy |
| wy | ostudźcie |