Conjugation of napromienić
na.prɔˈmjɛ.ɲit͡ɕto apply radiotherapy to, to irradiate as a medical treatment, usually for cancer Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | napromienić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | napromieniłem |
| ty | napromieniłeś |
| on / ona / ono | napromienił |
| my | napromieniliśmy |
| wy | napromieniliście |
| oni / one | napromienili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | napromieniłam |
| ty | napromieniłaś |
| on / ona / ono | napromieniła |
| my | napromieniłyśmy |
| wy | napromieniłyście |
| oni / one | napromieniły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | napromieniło |
Czas przyszły
| ja | napromienię |
| ty | napromienisz |
| on / ona / ono | napromieni |
| my | napromienimy |
| wy | napromienicie |
| oni / one | napromienią |
Tryb rozkazujący
| ty | napromień |
| my | napromieńmy |
| wy | napromieńcie |