Conjugation of naprzeć
ˈna.pʂɛt͡ɕto press, to push (to try and get someone to act a certain way) Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | naprzeć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | naparłem |
| ty | naparłeś |
| on / ona / ono | naparł |
| my | naparliśmy |
| wy | naparliście |
| oni / one | naparli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | naparłam |
| ty | naparłaś |
| on / ona / ono | naparła |
| my | naparłyśmy |
| wy | naparłyście |
| oni / one | naparły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | naparło |
Tryb rozkazujący
| ty | naprzyj |
| my | naprzyjmy |
| wy | naprzyjcie |