Conjugation of nadarzyć
naˈda.ʐɘt͡ɕpomyślnie zdarzyć się, przytrafić się przypadkiem Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | nadarzyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | nadarzyłem |
| ty | nadarzyłeś |
| on / ona / ono | nadarzył |
| my | nadarzyliśmy |
| wy | nadarzyliście |
| oni / one | nadarzyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | nadarzyłam |
| ty | nadarzyłaś |
| on / ona / ono | nadarzyła |
| my | nadarzyłyśmy |
| wy | nadarzyłyście |
| oni / one | nadarzyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | nadarzyło |
Czas przyszły
| ja | nadarzę |
| ty | nadarzysz |
| on / ona / ono | nadarzy |
| my | nadarzymy |
| wy | nadarzycie |
| oni / one | nadarzą |
Tryb rozkazujący
| ty | nadarz |
| my | nadarzmy |
| wy | nadarzcie |