Conjugation of nabić
ˈna.bit͡ɕsprawić ból fizyczny poprzez bicie; w odniesieniu do konkretnego urazu – spowodować jego powstanie uderzeniem Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | nabić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | nabiłem |
| ty | nabiłeś |
| on / ona / ono | nabił |
| my | nabiliśmy |
| wy | nabiliście |
| oni / one | nabili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | nabiłam |
| ty | nabiłaś |
| on / ona / ono | nabiła |
| my | nabiłyśmy |
| wy | nabiłyście |
| oni / one | nabiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | nabiło |
Czas przyszły
| ja | nabiję |
| ty | nabijesz |
| on / ona / ono | nabije |
| my | nabijemy |
| wy | nabijecie |
| oni / one | nabiją |
Tryb rozkazujący
| ty | nabij |
| my | nabijmy |
| wy | nabijcie |