Conjugation of dręczyć
ˈdrɛn.t͡ʂɘt͡ɕmęczyć, nękać; sprawiać komuś dyskomfort, ból fizyczny lub psychiczny Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | dręczyć |
Czas teraźniejszy
| ja | dręczę |
| ty | dręczysz |
| on / ona / ono | dręczy |
| my | dręczymy |
| wy | dręczycie |
| oni / one | dręczą |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | dręczyłem |
| ty | dręczyłeś |
| on / ona / ono | dręczył |
| my | dręczyliśmy |
| wy | dręczyliście |
| oni / one | dręczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | dręczyłam |
| ty | dręczyłaś |
| on / ona / ono | dręczyła |
| my | dręczyłyśmy |
| wy | dręczyłyście |
| oni / one | dręczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | dręczyło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę dręczył |
| ty | będziesz dręczył |
| on / ona / ono | będzie dręczył |
| my | będziemy dręczyli |
| wy | będziecie dręczyli |
| oni / one | będą dręczyli |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę dręczyła |
| ty | będziesz dręczyła |
| on / ona / ono | będzie dręczyła |
| my | będziemy dręczyły |
| wy | będziecie dręczyły |
| oni / one | będą dręczyły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie dręczyło |
Tryb rozkazujący
| ty | dręcz |
| my | dręczmy |
| wy | dręczcie |