Conjugation of dokuczać
/dɔˈku.t͡ʂat͡ɕ/sprawiać przykrość, kłopoty lub ból Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | dokuczać |
Czas teraźniejszy
| ja | dokuczam |
| ty | dokuczasz |
| on / ona / ono | dokucza |
| my | dokuczamy |
| wy | dokuczacie |
| oni / one | dokuczają |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | dokuczałem |
| ty | dokuczałeś |
| on / ona / ono | dokuczał |
| my | dokuczaliśmy |
| wy | dokuczaliście |
| oni / one | dokuczali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | dokuczałam |
| ty | dokuczałaś |
| on / ona / ono | dokuczała |
| my | dokuczałyśmy |
| wy | dokuczałyście |
| oni / one | dokuczały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | dokuczało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę dokuczał |
| ty | będziesz dokuczał |
| on / ona / ono | będzie dokuczał |
| my | będziemy dokuczali |
| wy | będziecie dokuczali |
| oni / one | będą dokuczali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę dokuczała |
| ty | będziesz dokuczała |
| on / ona / ono | będzie dokuczała |
| my | będziemy dokuczały |
| wy | będziecie dokuczały |
| oni / one | będą dokuczały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie dokuczało |
Tryb rozkazujący
| ty | dokuczaj |
| my | dokuczajmy |
| wy | dokuczajcie |