Conjugation of dokuczyć
/dɔˈku.t͡ʂɘt͡ɕ/sprawić przykrość, kłopoty lub ból Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | dokuczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | dokuczyłem |
| ty | dokuczyłeś |
| on / ona / ono | dokuczył |
| my | dokuczyliśmy |
| wy | dokuczyliście |
| oni / one | dokuczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | dokuczyłam |
| ty | dokuczyłaś |
| on / ona / ono | dokuczyła |
| my | dokuczyłyśmy |
| wy | dokuczyłyście |
| oni / one | dokuczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | dokuczyło |
Czas przyszły
| ja | dokuczę |
| ty | dokuczysz |
| on / ona / ono | dokuczy |
| my | dokuczymy |
| wy | dokuczycie |
| oni / one | dokuczą |
Tryb rozkazujący
| ty | dokucz |
| my | dokuczmy |
| wy | dokuczcie |