HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← dokuczyć — definition

Conjugation of dokuczyć

Regular CEFR B2
dɔˈku.t͡ʂɘt͡ɕ

sprawić przykrość, kłopoty lub ból Ver definición completa →

Aspekt dokonany

Bezokolicznik
dokuczyć
Czas przeszły (rodzaj męski)
ja dokuczyłem
ty dokuczyłeś
on / ona / ono dokuczył
my dokuczyliśmy
wy dokuczyliście
oni / one dokuczyli
Czas przeszły (rodzaj żeński)
ja dokuczyłam
ty dokuczyłaś
on / ona / ono dokuczyła
my dokuczyłyśmy
wy dokuczyłyście
oni / one dokuczyły
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
ono dokuczyło
Czas przyszły
ja dokuczę
ty dokuczysz
on / ona / ono dokuczy
my dokuczymy
wy dokuczycie
oni / one dokuczą
Tryb rozkazujący
ty dokucz
my dokuczmy
wy dokuczcie

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Polski dictionary

Look up any Polish word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary