Conjugation of obloquor
/[ˈɔb.ɫɔ.kʷɔr]/to speak against someone or something; interrupt a speaker, interject Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | obloquor |
| tū | obloqueris |
| is / ea / id | obloquitur |
| nōs | obloquimur |
| vōs | obloquiminī |
| eī / eae / ea | obloquuntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | obloquēbar |
| tū | obloquēbāris |
| is / ea / id | obloquēbātur |
| nōs | obloquēbāmur |
| vōs | obloquēbāminī |
| eī / eae / ea | obloquēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | obloquar |
| tū | obloquēris |
| is / ea / id | obloquētur |
| nōs | obloquēmur |
| vōs | obloquēminī |
| eī / eae / ea | obloquentur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | obloquar |
| tū | obloquāris |
| is / ea / id | obloquātur |
| nōs | obloquāmur |
| vōs | obloquāminī |
| eī / eae / ea | obloquantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | obloquerer |
| tū | obloquerēris |
| is / ea / id | obloquerētur |
| nōs | obloquerēmur |
| vōs | obloquerēminī |
| eī / eae / ea | obloquerentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | obloquere |
| vōs | obloquiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | obloquitor |
| is / ea / id | obloquitor |
| eī / eae / ea | obloquuntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | obloquī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | oblocūtum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | oblocūtūrum esse |
Participium praesēns
| — | obloquēns |
Participium futūrum
| — | oblocūtūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | obloquendī |
Gerundium (datīvus)
| — | obloquendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | obloquendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | obloquendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | oblocūtum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | oblocūtū |
Vox passīva
Participium futūrum
| — | obloquendus |