Conjugation of interloquor
/[ɪnˈtɛr.ɫɔ.kʷɔr]/to speak between, interrupt in speaking Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | interloquor |
| tū | interloqueris |
| is / ea / id | interloquitur |
| nōs | interloquimur |
| vōs | interloquiminī |
| eī / eae / ea | interloquuntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | interloquēbar |
| tū | interloquēbāris |
| is / ea / id | interloquēbātur |
| nōs | interloquēbāmur |
| vōs | interloquēbāminī |
| eī / eae / ea | interloquēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | interloquar |
| tū | interloquēris |
| is / ea / id | interloquētur |
| nōs | interloquēmur |
| vōs | interloquēminī |
| eī / eae / ea | interloquentur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | interloquar |
| tū | interloquāris |
| is / ea / id | interloquātur |
| nōs | interloquāmur |
| vōs | interloquāminī |
| eī / eae / ea | interloquantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | interloquerer |
| tū | interloquerēris |
| is / ea / id | interloquerētur |
| nōs | interloquerēmur |
| vōs | interloquerēminī |
| eī / eae / ea | interloquerentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | interloquere |
| vōs | interloquiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | interloquitor |
| is / ea / id | interloquitor |
| eī / eae / ea | interloquuntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | interloquī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | interlocūtum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | interlocūtūrum esse |
Participium praesēns
| — | interloquēns |
Participium futūrum
| — | interlocūtūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | interloquendī |
Gerundium (datīvus)
| — | interloquendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | interloquendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | interloquendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | interlocūtum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | interlocūtū |
Vox passīva
Participium futūrum
| — | interloquendus |