HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← intermitto — definición

Conjugation of intermitto

Regular CEFR B2
/[ɪn.tɛrˈmɪt.toː]/

to stop (temporarily) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego intermittō
intermittis
is / ea / id intermittit
nōs intermittimus
vōs intermittitis
eī / eae / ea intermittunt
Indicātīvus imperfectum
ego intermittēbam
intermittēbās
is / ea / id intermittēbat
nōs intermittēbāmus
vōs intermittēbātis
eī / eae / ea intermittēbant
Indicātīvus futūrum
ego intermittam
intermittēs
is / ea / id intermittet
nōs intermittēmus
vōs intermittētis
eī / eae / ea intermittent
Indicātīvus perfectum
ego intermīsī
intermīsistī
is / ea / id intermīsit
nōs intermīsimus
vōs intermīsistis
eī / eae / ea intermīsērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego intermīseram
intermīserās
is / ea / id intermīserat
nōs intermīserāmus
vōs intermīserātis
eī / eae / ea intermīserant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego intermīserō
intermīseris
is / ea / id intermīserit
nōs intermīserimus
vōs intermīseritis
eī / eae / ea intermīserint
Coniūnctīvus praesēns
ego intermittam
intermittās
is / ea / id intermittat
nōs intermittāmus
vōs intermittātis
eī / eae / ea intermittant
Coniūnctīvus imperfectum
ego intermitterem
intermitterēs
is / ea / id intermitteret
nōs intermitterēmus
vōs intermitterētis
eī / eae / ea intermitterent
Coniūnctīvus perfectum
ego intermīserim
intermīserīs
is / ea / id intermīserit
nōs intermīserīmus
vōs intermīserītis
eī / eae / ea intermīserint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego intermīsissem
intermīsissēs
is / ea / id intermīsisset
nōs intermīsissēmus
vōs intermīsissētis
eī / eae / ea intermīsissent
Imperātīvus praesēns
intermitte
vōs intermittite
Imperātīvus futūrum
intermittitō
is / ea / id intermittitō
vōs intermittitōte
eī / eae / ea intermittuntō
Īnfīnītīvus praesēns
intermittere
Īnfīnītīvus perfectum
intermīsisse
Īnfīnītīvus futūrum
intermissūrum esse
Participium praesēns
intermittēns
Participium futūrum
intermissūrus
Gerundium (genitīvus)
intermittendī
Gerundium (datīvus)
intermittendō
Gerundium (accūsātīvus)
intermittendum
Gerundium (ablātīvus)
intermittendō
Supīnum (accūsātīvus)
intermissum
Supīnum (ablātīvus)
intermissū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego intermittor
intermitteris
is / ea / id intermittitur
nōs intermittimur
vōs intermittiminī
eī / eae / ea intermittuntur
Indicātīvus imperfectum
ego intermittēbar
intermittēbāris
is / ea / id intermittēbātur
nōs intermittēbāmur
vōs intermittēbāminī
eī / eae / ea intermittēbantur
Indicātīvus futūrum
ego intermittar
intermittēris
is / ea / id intermittētur
nōs intermittēmur
vōs intermittēminī
eī / eae / ea intermittentur
Coniūnctīvus praesēns
ego intermittar
intermittāris
is / ea / id intermittātur
nōs intermittāmur
vōs intermittāminī
eī / eae / ea intermittantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego intermitterer
intermitterēris
is / ea / id intermitterētur
nōs intermitterēmur
vōs intermitterēminī
eī / eae / ea intermitterentur
Imperātīvus praesēns
intermittere
vōs intermittiminī
Imperātīvus futūrum
intermittitor
is / ea / id intermittitor
eī / eae / ea intermittuntor
Īnfīnītīvus praesēns
intermittī
Īnfīnītīvus perfectum
intermissum esse
Īnfīnītīvus futūrum
intermissum īrī
Participium perfectum
intermissus
Participium futūrum
intermittendus

Más conjugaciones

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary