HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← intermitto — definition

Conjugation of intermitto

Regular CEFR B2
[ɪn.tɛrˈmɪt.toː]

to stop (temporarily) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego intermittō
tū intermittis
is / ea / id intermittit
nōs intermittimus
vōs intermittitis
eī / eae / ea intermittunt
Indicātīvus imperfectum
ego intermittēbam
tū intermittēbās
is / ea / id intermittēbat
nōs intermittēbāmus
vōs intermittēbātis
eī / eae / ea intermittēbant
Indicātīvus futūrum
ego intermittam
tū intermittēs
is / ea / id intermittet
nōs intermittēmus
vōs intermittētis
eī / eae / ea intermittent
Indicātīvus perfectum
ego intermīsī
tū intermīsistī
is / ea / id intermīsit
nōs intermīsimus
vōs intermīsistis
eī / eae / ea intermīsērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego intermīseram
tū intermīserās
is / ea / id intermīserat
nōs intermīserāmus
vōs intermīserātis
eī / eae / ea intermīserant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego intermīserō
tū intermīseris
is / ea / id intermīserit
nōs intermīserimus
vōs intermīseritis
eī / eae / ea intermīserint
Coniūnctīvus praesēns
ego intermittam
tū intermittās
is / ea / id intermittat
nōs intermittāmus
vōs intermittātis
eī / eae / ea intermittant
Coniūnctīvus imperfectum
ego intermitterem
tū intermitterēs
is / ea / id intermitteret
nōs intermitterēmus
vōs intermitterētis
eī / eae / ea intermitterent
Coniūnctīvus perfectum
ego intermīserim
tū intermīserīs
is / ea / id intermīserit
nōs intermīserīmus
vōs intermīserītis
eī / eae / ea intermīserint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego intermīsissem
tū intermīsissēs
is / ea / id intermīsisset
nōs intermīsissēmus
vōs intermīsissētis
eī / eae / ea intermīsissent
Imperātīvus praesēns
tū intermitte
vōs intermittite
Imperātīvus futūrum
tū intermittitō
is / ea / id intermittitō
vōs intermittitōte
eī / eae / ea intermittuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— intermittere
Īnfīnītīvus perfectum
— intermīsisse
Īnfīnītīvus futūrum
— intermissūrum esse
Participium praesēns
— intermittēns
Participium futūrum
— intermissūrus
Gerundium (genitīvus)
— intermittendī
Gerundium (datīvus)
— intermittendō
Gerundium (accūsātīvus)
— intermittendum
Gerundium (ablātīvus)
— intermittendō
Supīnum (accūsātīvus)
— intermissum
Supīnum (ablātīvus)
— intermissū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego intermittor
tū intermitteris
is / ea / id intermittitur
nōs intermittimur
vōs intermittiminī
eī / eae / ea intermittuntur
Indicātīvus imperfectum
ego intermittēbar
tū intermittēbāris
is / ea / id intermittēbātur
nōs intermittēbāmur
vōs intermittēbāminī
eī / eae / ea intermittēbantur
Indicātīvus futūrum
ego intermittar
tū intermittēris
is / ea / id intermittētur
nōs intermittēmur
vōs intermittēminī
eī / eae / ea intermittentur
Coniūnctīvus praesēns
ego intermittar
tū intermittāris
is / ea / id intermittātur
nōs intermittāmur
vōs intermittāminī
eī / eae / ea intermittantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego intermitterer
tū intermitterēris
is / ea / id intermitterētur
nōs intermitterēmur
vōs intermitterēminī
eī / eae / ea intermitterentur
Imperātīvus praesēns
tū intermittere
vōs intermittiminī
Imperātīvus futūrum
tū intermittitor
is / ea / id intermittitor
eī / eae / ea intermittuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— intermittī
Īnfīnītīvus perfectum
— intermissum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— intermissum īrī
Participium perfectum
— intermissus
Participium futūrum
— intermittendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary