Conjugation of intendo
/[ɪnˈtɛn.doː]/to turn one's attention to, focus (on) Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | intendō |
| tū | intendis |
| is / ea / id | intendit |
| nōs | intendimus |
| vōs | intenditis |
| eī / eae / ea | intendunt |
Indicātīvus imperfectum
| ego | intendēbam |
| tū | intendēbās |
| is / ea / id | intendēbat |
| nōs | intendēbāmus |
| vōs | intendēbātis |
| eī / eae / ea | intendēbant |
Indicātīvus futūrum
| ego | intendam |
| tū | intendēs |
| is / ea / id | intendet |
| nōs | intendēmus |
| vōs | intendētis |
| eī / eae / ea | intendent |
Indicātīvus perfectum
| ego | intendī |
| tū | intendistī |
| is / ea / id | intendit |
| nōs | intendimus |
| vōs | intendistis |
| eī / eae / ea | intendērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | intenderam |
| tū | intenderās |
| is / ea / id | intenderat |
| nōs | intenderāmus |
| vōs | intenderātis |
| eī / eae / ea | intenderant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | intenderō |
| tū | intenderis |
| is / ea / id | intenderit |
| nōs | intenderimus |
| vōs | intenderitis |
| eī / eae / ea | intenderint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | intendam |
| tū | intendās |
| is / ea / id | intendat |
| nōs | intendāmus |
| vōs | intendātis |
| eī / eae / ea | intendant |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | intenderem |
| tū | intenderēs |
| is / ea / id | intenderet |
| nōs | intenderēmus |
| vōs | intenderētis |
| eī / eae / ea | intenderent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | intenderim |
| tū | intenderīs |
| is / ea / id | intenderit |
| nōs | intenderīmus |
| vōs | intenderītis |
| eī / eae / ea | intenderint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | intendissem |
| tū | intendissēs |
| is / ea / id | intendisset |
| nōs | intendissēmus |
| vōs | intendissētis |
| eī / eae / ea | intendissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | intende |
| vōs | intendite |
Imperātīvus futūrum
| tū | intenditō |
| is / ea / id | intenditō |
| vōs | intenditōte |
| eī / eae / ea | intenduntō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | intendere |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | intendisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | intentūrum esse |
Participium praesēns
| — | intendēns |
Participium futūrum
| — | intentūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | intendendī |
Gerundium (datīvus)
| — | intendendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | intendendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | intendendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | intentum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | intentū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | intendor |
| tū | intenderis |
| is / ea / id | intenditur |
| nōs | intendimur |
| vōs | intendiminī |
| eī / eae / ea | intenduntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | intendēbar |
| tū | intendēbāris |
| is / ea / id | intendēbātur |
| nōs | intendēbāmur |
| vōs | intendēbāminī |
| eī / eae / ea | intendēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | intendar |
| tū | intendēris |
| is / ea / id | intendētur |
| nōs | intendēmur |
| vōs | intendēminī |
| eī / eae / ea | intendentur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | intendar |
| tū | intendāris |
| is / ea / id | intendātur |
| nōs | intendāmur |
| vōs | intendāminī |
| eī / eae / ea | intendantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | intenderer |
| tū | intenderēris |
| is / ea / id | intenderētur |
| nōs | intenderēmur |
| vōs | intenderēminī |
| eī / eae / ea | intenderentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | intendere |
| vōs | intendiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | intenditor |
| is / ea / id | intenditor |
| eī / eae / ea | intenduntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | intendī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | intentum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | intentum īrī |
Participium perfectum
| — | intentus |
Participium futūrum
| — | intendendus |