Conjugation of udgå
to exit from; to have its origin; to spread out from a single source Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | udgå |
Præsens
| jeg | udgår |
| du | udgår |
| han / hun / den / det | udgår |
| vi | udgår |
| I | udgår |
| de | udgår |
Præteritum
| jeg | udgik |
| du | udgik |
| han / hun / den / det | udgik |
| vi | udgik |
| I | udgik |
| de | udgik |
Imperativ
| — | udgå |
Perfektum participium
| — | udgået |
Præsens participium
| — | udgående |
Passiv
Infinitiv
| — | udgåes |
Præsens
| jeg | udgåes |
| du | udgåes |
| han / hun / den / det | udgåes |
| vi | udgåes |
| I | udgåes |
| de | udgåes |