Conjugation of tiltale
[ˈtelˌtæːlə]to satisfy, please, make an impact (on someone) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | tiltale |
Præsens
| jeg | tiltaler |
| du | tiltaler |
| han / hun / den / det | tiltaler |
| vi | tiltaler |
| I | tiltaler |
| de | tiltaler |
Præteritum
| jeg | tiltalte |
| du | tiltalte |
| han / hun / den / det | tiltalte |
| vi | tiltalte |
| I | tiltalte |
| de | tiltalte |
Perfektum
| — | har tiltalt |
Imperativ
| — | tiltal |
Perfektum participium
| — | tiltalt |
Præsens participium
| — | tiltalende |
Passiv
Infinitiv
| — | tiltales |
Præsens
| jeg | tiltales |
| du | tiltales |
| han / hun / den / det | tiltales |
| vi | tiltales |
| I | tiltales |
| de | tiltales |
Præteritum
| jeg | tiltaltes |
| du | tiltaltes |
| han / hun / den / det | tiltaltes |
| vi | tiltaltes |
| I | tiltaltes |
| de | tiltaltes |