Conjugation of tilgive
to forgive Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | tilgive |
Præsens
| jeg | tilgiver |
| du | tilgiver |
| han / hun / den / det | tilgiver |
| vi | tilgiver |
| I | tilgiver |
| de | tilgiver |
Præteritum
| jeg | tilgav |
| du | tilgav |
| han / hun / den / det | tilgav |
| vi | tilgav |
| I | tilgav |
| de | tilgav |
Perfektum
| — | har tilgivet |
Imperativ
| — | tilgiv |
Perfektum participium
| — | tilgivet |
Præsens participium
| — | tilgivende |
Passiv
Infinitiv
| — | tilgives |
Præsens
| jeg | tilgives |
| du | tilgives |
| han / hun / den / det | tilgives |
| vi | tilgives |
| I | tilgives |
| de | tilgives |