Conjugation of fremlægge
to present, exhibit (a proposal, result etc.) Ver definición completa →
Aktiv
Infinitiv
| — | fremlægge |
Præsens
| jeg | fremlægger |
| du | fremlægger |
| han / hun / den / det | fremlægger |
| vi | fremlægger |
| I | fremlægger |
| de | fremlægger |
Præteritum
| jeg | fremlagde |
| du | fremlagde |
| han / hun / den / det | fremlagde |
| vi | fremlagde |
| I | fremlagde |
| de | fremlagde |
Perfektum
| — | har fremlagt |
Imperativ
| — | fremlæg |
Perfektum participium
| — | fremlagt |
Præsens participium
| — | fremlæggende |
Passiv
Infinitiv
| — | fremlægges |
Præsens
| jeg | fremlægges |
| du | fremlægges |
| han / hun / den / det | fremlægges |
| vi | fremlægges |
| I | fremlægges |
| de | fremlægges |
Præteritum
| jeg | fremlagdes |
| du | fremlagdes |
| han / hun / den / det | fremlagdes |
| vi | fremlagdes |
| I | fremlagdes |
| de | fremlagdes |