Conjugation of كعبل
to make someone stumble, to trip up Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | كَعْبَلَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | كَعْبَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَعْبَلْتَ |
| هُوَ / هِيَ | كَعْبَلَ |
| نَحْنُ | كَعْبَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَعْبَلْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | كَعْبَلُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُكَعْبِلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكَعْبِلُ |
| هُوَ / هِيَ | يُكَعْبِلُ |
| نَحْنُ | نُكَعْبِلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكَعْبِلُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُكَعْبِلُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُكَعْبِلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكَعْبِلَ |
| هُوَ / هِيَ | يُكَعْبِلَ |
| نَحْنُ | نُكَعْبِلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكَعْبِلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُكَعْبِلُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُكَعْبِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكَعْبِلْ |
| هُوَ / هِيَ | يُكَعْبِلْ |
| نَحْنُ | نُكَعْبِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكَعْبِلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُكَعْبِلُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَعْبِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَعْبِلُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | كَعْبَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَعْبَلْتِ |
| هُوَ / هِيَ | كَعْبَلَتْ |
| نَحْنُ | كَعْبَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَعْبَلْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | كَعْبَلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُكَعْبِلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكَعْبِلِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُكَعْبِلُ |
| نَحْنُ | نُكَعْبِلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكَعْبِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُكَعْبِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُكَعْبِلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكَعْبِلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُكَعْبِلَ |
| نَحْنُ | نُكَعْبِلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكَعْبِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُكَعْبِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُكَعْبِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُكَعْبِلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُكَعْبِلْ |
| نَحْنُ | نُكَعْبِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُكَعْبِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُكَعْبِلْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَعْبِلِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَعْبِلْنَ |