Conjugation of كف
to hinder, to keep somebody off from something Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | كَفّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | كَفَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَفَفْتَ |
| هُوَ / هِيَ | كَفَّ |
| نَحْنُ | كَفَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَفَفْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | كَفُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكُفُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكُفُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَكُفُّ |
| نَحْنُ | نَكُفُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكُفُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكُفُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكُفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكُفَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَكُفَّ |
| نَحْنُ | نَكُفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكُفُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكُفُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكُفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكُفَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَكُفَّ |
| نَحْنُ | نَكُفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكُفُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكُفُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | كُفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كُفُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | كَفَفْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَفَفْتِ |
| هُوَ / هِيَ | كَفَّتْ |
| نَحْنُ | كَفَفْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَفَفْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | كَفَفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكُفُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكُفِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَكُفُّ |
| نَحْنُ | نَكُفُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْفُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْفُفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكُفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكُفِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَكُفَّ |
| نَحْنُ | نَكُفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْفُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْفُفْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكُفَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكُفِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَكُفَّ |
| نَحْنُ | نَكُفَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْفُفْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْفُفْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | كُفِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُكْفُفْنَ |