Conjugation of كفت
ka.fa.tato hasten, to be swift and contract oneself therein, to turn aside to run with vehemence Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | كَفْت |
الْمَاضِي
| أَنَا | كَفَتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَفَتَّ |
| هُوَ / هِيَ | كَفَتَ |
| نَحْنُ | كَفَتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَفَتُّمْ |
| هُمْ / هُنَّ | كَفَتُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكْفِتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْفِتُ |
| هُوَ / هِيَ | يَكْفِتُ |
| نَحْنُ | نَكْفِتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْفِتُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْفِتُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكْفِتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْفِتَ |
| هُوَ / هِيَ | يَكْفِتَ |
| نَحْنُ | نَكْفِتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْفِتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْفِتُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكْفِتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْفِتْ |
| هُوَ / هِيَ | يَكْفِتْ |
| نَحْنُ | نَكْفِتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْفِتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْفِتُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِكْفِتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِكْفِتُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | كَفَتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | كَفَتِّ |
| هُوَ / هِيَ | كَفَتَتْ |
| نَحْنُ | كَفَتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | كَفَتُّنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | كَفَتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَكْفِتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْفِتِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَكْفِتُ |
| نَحْنُ | نَكْفِتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْفِتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْفِتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَكْفِتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْفِتِي |
| هُوَ / هِيَ | تَكْفِتَ |
| نَحْنُ | نَكْفِتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْفِتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْفِتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَكْفِتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَكْفِتِي |
| هُوَ / هِيَ | تَكْفِتْ |
| نَحْنُ | نَكْفِتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَكْفِتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَكْفِتْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِكْفِتِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِكْفِتْنَ |