Conjugation of فاق
to exceed, to surpass, to go over, to go beyond Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَوْق |
الْمَاضِي
| أَنَا | فُقْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُقْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَاقَ |
| نَحْنُ | فُقْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فُقْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَاقُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفُوقُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُوقُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُوقُ |
| نَحْنُ | نَفُوقُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُوقُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُوقُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفُوقَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُوقَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُوقَ |
| نَحْنُ | نَفُوقَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُوقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُوقُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفُقْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُقْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُقْ |
| نَحْنُ | نَفُقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُوقُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُوقُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فُوقُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فُقْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُقْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَاقَتْ |
| نَحْنُ | فُقْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فُقْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فُقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفُوقُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُوقِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفُوقُ |
| نَحْنُ | نَفُوقُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفُوقَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُوقِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفُوقَ |
| نَحْنُ | نَفُوقَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُقْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفُقْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُوقِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفُقْ |
| نَحْنُ | نَفُقْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُقْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُقْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُوقِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فُقْنَ |