Conjugation of فتأ
fa.ta.ʔaمُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَتْء |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَتَأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَتَأْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَتَأَ |
| نَحْنُ | فَتَأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَتَأْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَتَؤُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْتَأُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْتَأُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْتَأُ |
| نَحْنُ | نَفْتَأُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتَؤُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتَؤُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْتَأَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْتَأَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْتَأَ |
| نَحْنُ | نَفْتَأَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتَؤُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتَؤُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْتَأْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْتَأْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفْتَأْ |
| نَحْنُ | نَفْتَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتَؤُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتَؤُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْتَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْتَؤُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَتَأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَتَأْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَتَأَتْ |
| نَحْنُ | فَتَأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَتَأْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَتَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفْتَأُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْتَئِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفْتَأُ |
| نَحْنُ | نَفْتَأُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفْتَأَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْتَئِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْتَأَ |
| نَحْنُ | نَفْتَأَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفْتَأْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفْتَئِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفْتَأْ |
| نَحْنُ | نَفْتَأْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتَأْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتَأْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِفْتَئِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِفْتَأْنَ |