Conjugation of فت
to weaken, to enervate, to discourage, to defeat Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَتّ |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَتَتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَتَتَّ |
| هُوَ / هِيَ | فَتَّ |
| نَحْنُ | فَتَتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَتَتُّمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَتُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفُتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُتُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُتُّ |
| نَحْنُ | نَفُتُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُتُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُتُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفُتَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُتَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُتَّ |
| نَحْنُ | نَفُتَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُتُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُتُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفُتَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُتَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُتَّ |
| نَحْنُ | نَفُتَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُتُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُتُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُتَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فُتُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَتَتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَتَتِّ |
| هُوَ / هِيَ | فَتَّتْ |
| نَحْنُ | فَتَتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَتَتُّنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَتَتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفُتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُتِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفُتُّ |
| نَحْنُ | نَفُتُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتُتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتُتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفُتَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُتِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَفُتَّ |
| نَحْنُ | نَفُتَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتُتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتُتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفُتَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُتِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَفُتَّ |
| نَحْنُ | نَفُتَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفْتُتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفْتُتْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُتِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اُفْتُتْنَ |