Conjugation of فاص
to go away, to part, to cede Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَيْص |
الْمَاضِي
| أَنَا | فِصْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فِصْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَاصَ |
| نَحْنُ | فِصْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فِصْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَاصُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفِيصُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِيصُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفِيصُ |
| نَحْنُ | نَفِيصُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِيصُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِيصُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفِيصَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِيصَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفِيصَ |
| نَحْنُ | نَفِيصَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِيصُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِيصُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفِصْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِصْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفِصْ |
| نَحْنُ | نَفِصْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِيصُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِيصُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فِصْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فِيصُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فِصْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فِصْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَاصَتْ |
| نَحْنُ | فِصْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فِصْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فِصْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفِيصُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِيصِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفِيصُ |
| نَحْنُ | نَفِيصُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِصْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِصْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفِيصَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِيصِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفِيصَ |
| نَحْنُ | نَفِيصَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِصْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِصْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفِصْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِيصِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفِصْ |
| نَحْنُ | نَفِصْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِصْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِصْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فِيصِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فِصْنَ |