Conjugation of فاء
to loot, to plunder Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَيْء |
الْمَاضِي
| أَنَا | فِئْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فِئْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَاءَ |
| نَحْنُ | فِئْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فِئْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَائُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفِيءُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِيءُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفِيءُ |
| نَحْنُ | نَفِيءُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِيئُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِيئُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفِيءَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِيءَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفِيءَ |
| نَحْنُ | نَفِيءَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِيئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِيئُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفِئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِئْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفِئْ |
| نَحْنُ | نَفِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِيئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِيئُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فِيئُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فِئْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فِئْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَاءَتْ |
| نَحْنُ | فِئْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فِئْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفِيءُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِيئِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفِيءُ |
| نَحْنُ | نَفِيءُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفِيءَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِيئِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفِيءَ |
| نَحْنُ | نَفِيءَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفِئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفِيئِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفِئْ |
| نَحْنُ | نَفِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفِئْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فِيئِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فِئْنَ |