Conjugation of فات
faː.tato pass, pass by, escape, run out, be missed or lost Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | فَوَات |
الْمَاضِي
| أَنَا | فُتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُتَّ |
| هُوَ / هِيَ | فَاتَ |
| نَحْنُ | فُتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فُتُّمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَاتُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفُوتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُوتُ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُوتُ |
| نَحْنُ | نَفُوتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُوتُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُوتُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفُوتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُوتَ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُوتَ |
| نَحْنُ | نَفُوتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُوتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُوتُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفُتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُتْ |
| هُوَ / هِيَ | يَفُتْ |
| نَحْنُ | نَفُتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُوتُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُوتُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فُوتُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فُتُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُتِّ |
| هُوَ / هِيَ | فَاتَتْ |
| نَحْنُ | فُتْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فُتُّنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فُتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَفُوتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُوتِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَفُوتُ |
| نَحْنُ | نَفُوتُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَفُوتَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُوتِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفُوتَ |
| نَحْنُ | نَفُوتَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُتْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَفُتْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَفُوتِي |
| هُوَ / هِيَ | تَفُتْ |
| نَحْنُ | نَفُتْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَفُتْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَفُتْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فُوتِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فُتْنَ |