Conjugation of فاجأ
faː.d͡ʒa.ʔato overtake, to descend upon or confront unexpectedly, to ambush; to surprise Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُفَاجَأَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | فَاجَأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَاجَأْتَ |
| هُوَ / هِيَ | فَاجَأَ |
| نَحْنُ | فَاجَأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَاجَأْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | فَاجَؤُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفَاجِئُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَاجِئُ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَاجِئُ |
| نَحْنُ | نُفَاجِئُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَاجِئُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَاجِئُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفَاجِئَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَاجِئَ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَاجِئَ |
| نَحْنُ | نُفَاجِئَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَاجِئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَاجِئُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفَاجِئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَاجِئْ |
| هُوَ / هِيَ | يُفَاجِئْ |
| نَحْنُ | نُفَاجِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَاجِئُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَاجِئُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَاجِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَاجِئُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | فَاجَأْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَاجَأْتِ |
| هُوَ / هِيَ | فَاجَأَتْ |
| نَحْنُ | فَاجَأْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَاجَأْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | فَاجَأْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُفَاجِئُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَاجِئِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُفَاجِئُ |
| نَحْنُ | نُفَاجِئُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَاجِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَاجِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُفَاجِئَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَاجِئِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفَاجِئَ |
| نَحْنُ | نُفَاجِئَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَاجِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَاجِئْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُفَاجِئْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُفَاجِئِي |
| هُوَ / هِيَ | تُفَاجِئْ |
| نَحْنُ | نُفَاجِئْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُفَاجِئْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُفَاجِئْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | فَاجِئِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | فَاجِئْنَ |