Conjugation of زان
to adorn Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | زَيْن |
الْمَاضِي
| أَنَا | زِنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | زِنْتَ |
| هُوَ / هِيَ | زَانَ |
| نَحْنُ | زِنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | زِنْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | زَانُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَزِينُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَزِينُ |
| هُوَ / هِيَ | يَزِينُ |
| نَحْنُ | نَزِينُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَزِينُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَزِينُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَزِينَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَزِينَ |
| هُوَ / هِيَ | يَزِينَ |
| نَحْنُ | نَزِينَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَزِينُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَزِينُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَزِنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَزِنْ |
| هُوَ / هِيَ | يَزِنْ |
| نَحْنُ | نَزِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَزِينُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَزِينُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | زِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | زِينُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | زِنْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | زِنْتِ |
| هُوَ / هِيَ | زَانَتْ |
| نَحْنُ | زِنَّا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | زِنْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | زِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَزِينُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَزِينِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَزِينُ |
| نَحْنُ | نَزِينُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَزِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَزِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَزِينَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَزِينِي |
| هُوَ / هِيَ | تَزِينَ |
| نَحْنُ | نَزِينَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَزِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَزِنَّ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَزِنْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَزِينِي |
| هُوَ / هِيَ | تَزِنْ |
| نَحْنُ | نَزِنْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَزِنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | يَزِنَّ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | زِينِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | زِنَّ |