Conjugation of زاول
to practise Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | مُزَاوَلَة |
الْمَاضِي
| أَنَا | زَاوَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | زَاوَلْتَ |
| هُوَ / هِيَ | زَاوَلَ |
| نَحْنُ | زَاوَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | زَاوَلْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | زَاوَلُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُزَاوِلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُزَاوِلُ |
| هُوَ / هِيَ | يُزَاوِلُ |
| نَحْنُ | نُزَاوِلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُزَاوِلُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُزَاوِلُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُزَاوِلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُزَاوِلَ |
| هُوَ / هِيَ | يُزَاوِلَ |
| نَحْنُ | نُزَاوِلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُزَاوِلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُزَاوِلُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُزَاوِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُزَاوِلْ |
| هُوَ / هِيَ | يُزَاوِلْ |
| نَحْنُ | نُزَاوِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُزَاوِلُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يُزَاوِلُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | زَاوِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | زَاوِلُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | زَاوَلْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | زَاوَلْتِ |
| هُوَ / هِيَ | زَاوَلَتْ |
| نَحْنُ | زَاوَلْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | زَاوَلْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | زَاوَلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أُزَاوِلُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُزَاوِلِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تُزَاوِلُ |
| نَحْنُ | نُزَاوِلُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُزَاوِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُزَاوِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أُزَاوِلَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُزَاوِلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُزَاوِلَ |
| نَحْنُ | نُزَاوِلَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُزَاوِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُزَاوِلْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أُزَاوِلْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تُزَاوِلِي |
| هُوَ / هِيَ | تُزَاوِلْ |
| نَحْنُ | نُزَاوِلْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تُزَاوِلْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يُزَاوِلْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | زَاوِلِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | زَاوِلْنَ |