Conjugation of دهم
to assail, to hit, to come suddenly over Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | دَهْم |
الْمَاضِي
| أَنَا | دَهَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَهَمْتَ |
| هُوَ / هِيَ | دَهَمَ |
| نَحْنُ | دَهَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَهَمْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | دَهَمُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَدْهَمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَدْهَمُ |
| هُوَ / هِيَ | يَدْهَمُ |
| نَحْنُ | نَدْهَمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَدْهَمُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَدْهَمُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَدْهَمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَدْهَمَ |
| هُوَ / هِيَ | يَدْهَمَ |
| نَحْنُ | نَدْهَمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَدْهَمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَدْهَمُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَدْهَمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَدْهَمْ |
| هُوَ / هِيَ | يَدْهَمْ |
| نَحْنُ | نَدْهَمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَدْهَمُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَدْهَمُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِدْهَمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِدْهَمُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | دَهَمْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | دَهَمْتِ |
| هُوَ / هِيَ | دَهَمَتْ |
| نَحْنُ | دَهَمْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | دَهَمْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | دَهَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَدْهَمُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَدْهَمِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَدْهَمُ |
| نَحْنُ | نَدْهَمُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَدْهَمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَدْهَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَدْهَمَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَدْهَمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَدْهَمَ |
| نَحْنُ | نَدْهَمَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَدْهَمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَدْهَمْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَدْهَمْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَدْهَمِي |
| هُوَ / هِيَ | تَدْهَمْ |
| نَحْنُ | نَدْهَمْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَدْهَمْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَدْهَمْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِدْهَمِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِدْهَمْنَ |