Conjugation of خر
to sink to the ground, to prostrate oneself Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | خَرِير |
الْمَاضِي
| أَنَا | خَرَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَرَرْتَ |
| هُوَ / هِيَ | خَرَّ |
| نَحْنُ | خَرَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَرَرْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | خَرُّوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَخِرُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخِرُّ |
| هُوَ / هِيَ | يَخِرُّ |
| نَحْنُ | نَخِرُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخِرُّونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخِرُّونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَخِرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخِرَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَخِرَّ |
| نَحْنُ | نَخِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخِرُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَخِرُّوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَخِرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخِرَّ |
| هُوَ / هِيَ | يَخِرَّ |
| نَحْنُ | نَخِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخِرُّوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَخِرُّوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خِرُّوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | خَرَرْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | خَرَرْتِ |
| هُوَ / هِيَ | خَرَّتْ |
| نَحْنُ | خَرَرْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | خَرَرْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | خَرَرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَخِرُّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخِرِّينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَخِرُّ |
| نَحْنُ | نَخِرُّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْرِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْرِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَخِرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخِرِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَخِرَّ |
| نَحْنُ | نَخِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْرِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْرِرْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَخِرَّ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَخِرِّي |
| هُوَ / هِيَ | تَخِرَّ |
| نَحْنُ | نَخِرَّ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَخْرِرْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَخْرِرْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | خِرِّي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِخْرِرْنَ |