Conjugation of حنك
to make attain experience, to train, to discipline, to accustom Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | حَنْك |
الْمَاضِي
| أَنَا | حَنَكْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَنَكْتَ |
| هُوَ / هِيَ | حَنَكَ |
| نَحْنُ | حَنَكْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَنَكْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | حَنَكُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْنِكُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْنِكُ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْنِكُ |
| نَحْنُ | نَحْنِكُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْنِكُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْنِكُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْنِكَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْنِكَ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْنِكَ |
| نَحْنُ | نَحْنِكَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْنِكُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْنِكُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْنِكْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْنِكْ |
| هُوَ / هِيَ | يَحْنِكْ |
| نَحْنُ | نَحْنِكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْنِكُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْنِكُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِحْنِكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْنِكُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | حَنَكْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | حَنَكْتِ |
| هُوَ / هِيَ | حَنَكَتْ |
| نَحْنُ | حَنَكْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | حَنَكْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | حَنَكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَحْنِكُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْنِكِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَحْنِكُ |
| نَحْنُ | نَحْنِكُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْنِكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْنِكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَحْنِكَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْنِكِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْنِكَ |
| نَحْنُ | نَحْنِكَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْنِكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْنِكْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَحْنِكْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَحْنِكِي |
| هُوَ / هِيَ | تَحْنِكْ |
| نَحْنُ | نَحْنِكْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَحْنِكْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَحْنِكْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِحْنِكِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِحْنِكْنَ |