Conjugation of بهظ
to oppress, to weigh on, to be heavy on Ver definición completa →
مُذَكَّر
الْمَصْدَر
| — | بَهْظ |
الْمَاضِي
| أَنَا | بَهَظْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَهَظْتَ |
| هُوَ / هِيَ | بَهَظَ |
| نَحْنُ | بَهَظْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَهَظْتُمْ |
| هُمْ / هُنَّ | بَهَظُوا |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَبْهَظُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبْهَظُ |
| هُوَ / هِيَ | يَبْهَظُ |
| نَحْنُ | نَبْهَظُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبْهَظُونَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبْهَظُونَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَبْهَظَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبْهَظَ |
| هُوَ / هِيَ | يَبْهَظَ |
| نَحْنُ | نَبْهَظَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبْهَظُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَبْهَظُوا |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَبْهَظْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبْهَظْ |
| هُوَ / هِيَ | يَبْهَظْ |
| نَحْنُ | نَبْهَظْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبْهَظُوا |
| هُمْ / هُنَّ | يَبْهَظُوا |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِبْهَظْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِبْهَظُوا |
مُؤَنَّث
الْمَاضِي
| أَنَا | بَهَظْتُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | بَهَظْتِ |
| هُوَ / هِيَ | بَهَظَتْ |
| نَحْنُ | بَهَظْنَا |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | بَهَظْتُنَّ |
| هُمْ / هُنَّ | بَهَظْنَ |
الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
| أَنَا | أَبْهَظُ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبْهَظِينَ |
| هُوَ / هِيَ | تَبْهَظُ |
| نَحْنُ | نَبْهَظُ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبْهَظْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبْهَظْنَ |
الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
| أَنَا | أَبْهَظَ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبْهَظِي |
| هُوَ / هِيَ | تَبْهَظَ |
| نَحْنُ | نَبْهَظَ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبْهَظْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبْهَظْنَ |
الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
| أَنَا | أَبْهَظْ |
| أَنْتَ / أَنْتِ | تَبْهَظِي |
| هُوَ / هِيَ | تَبْهَظْ |
| نَحْنُ | نَبْهَظْ |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | تَبْهَظْنَ |
| هُمْ / هُنَّ | يَبْهَظْنَ |
الْأَمْر
| أَنْتَ / أَنْتِ | اِبْهَظِي |
| أَنْتُمْ / أَنْتُنَّ | اِبْهَظْنَ |